Op deze pagina vind je de artikelen die in de '' Nieuwsbrief van de maand " staan en hebben gestaan. Voor alle duidelijkheid wijst Stichting Mokum Folk erop dat niets uit onderstaande artikelen voor publicatie mag worden overgenomen zonder voorafgaande expliciete toestemming van de auteurs.

 

Het Antwerps Liedboek (1544), titelpagina

Inhoudsopgave


 

Michaelangelo — door Herbert Bos
(Nieuwsbrief 7 — 2021)

Misschien ben je wel eens een autoharp tegengekomen in een folkclub en dacht toen dat het een citer was. Het is inderdaad een zeldzaam instrument. Laat staan voor een psychedelic rock groep. Maar de groep Michaelangelo uit New York gebruiken een elecktrische autoharp.

Hun langspeelplaat ‘one voice many’ verscheen in 1971. Het was hun enige LP maar het werd wel een zeer gewaardeerd folk-rock album in die tijd. Het is een album waar de autoharp een belangrijke rol speelt in de pop songs met sterke melodieen en krachtige electrische gitaren.

De bezetting van de groep was: Robert Gorman (bas); Michael Joh Hackett (drums); Angel Petersen (autoharp) en Steve Bohn (gitaren).
De songs zijn geschreven door Angel. Zij volgde vioollessen en raakte behoorlijk verveeld door de klassieke muziek. Zij liet een eigen geschreven stuk muziek aan haar leraar horen, maar die reageerde boos: “Je schrijft geen muziek voor een viool, maar je speelt alleen klassiek. Zo wordt de viool maar een fiddle.” Dat was voor Angel de aanleiding om te stoppen met vioollessen en met vioolspelen. Ze kocht toen een autoharp en werd verliefd op het geluid ervan.

Aanvankelijk speelde ze alleen instrumentale songs. Ze ontmoette John Sebastian (van The Lovin Spoonfi). John was ook een autoharp liefhebben. Hij had de autoharp versterkt.  Angel ging op zoek naar de juiste versterker, die vond ze en wel een Magnatone om het effect van een orgel te bereiken. Zij heeft er 4 jaar instrumentals mee gespeeld.

Toen ontmoette zij Bob Goanan die zag en hoorde haar op de autoharp spelen en dacht wat een fantastische mooie klanken komen er uit die harp. Zij vormden samen een duo die gigs en reels gingen spelen.
Earl Carter van Columbia Records hoorde hun en vond het geluid zeer bijzonder. Hij vroeg Rachel Elkind en Wendy Carlos, die succes hadden met hun productie van klassieke album waarbij een synthesizer werd gebruikt. Elkind en Carlos vonden het een goed idee om met z’n 4-en aan een album te gaan werken. Angel heeft alle songs geschreven en de plaat gearrangeerd.

En dat werd hun enige plaat: ‘one voice many’. De LP werd in 2007 nogmaals uitgebracht, maar dan als CD.

Volgende maand een stukje over de AUTOHARP.

 

HOW TO PLAY THE …. - door Herbert Bos
(bron: Nieuwsbrief Mokum Folk nr. 5 -2021)

Deze corona-tijd geeft een hoop vrije tijd. Dus tijd voor nieuwe uitdagingen. Nu heb ik heel veel jaren geleden al eens een (goedkope) mandoline gekocht en geprobeerd om erop te spelen. Dat ging me slecht af. Zo’n klein instrument was niet echt mijn ding.

Nu zag ik dat er bij een bekend online-warenhuis in Duitsland een goedkope octaaf-mandoline te koop was. Met de conditie: 30 dagen proberen, is het niks dan kan het teruggestuurd worden.

Alleen hoe bespeel je zo’n octaaf-mandoline? Het staat hetzelfde gestemd als een mandoline (G D A E), maar dan een octaaf lager. De hals is aanzienlijk groter, dus voor een gitaarspeler geen probleem om akkoordjes te gaan leren.  Op zoek naar een lesboek ‘Mandoline voor dummy’s’.

Gevonden op Amazon. Ze hadden er nog 2 op voorraad en de verzending kon enkele dagen duren. Wat blijkt: het boek ligt in Groot-Brittannië, Rochester, Medway. Daar is sinds oktober 2018 het sorteercentrum van Amazon gevestigd. Daar sorteert men de verzendopdrachten voor de chauffeurs.

Toen ging het naar de graafschap Kent. Daarin ligt Ramsgate, de havenstad met boten naar het vasteland. Toen naar Lauwin-Planque, Hauts-de-France. Lauwin-Planque ligt in het Franse Noorderdepartement, zo’n 30 km te zuiden van Lille. Amazon heeft daar sinds september 2013 ook een distributie- annex fulfilment-centre.

Vanuit Frankrijk, naar de Cityhub in Amsterdam. Dat is het distributiecentrum van DHL in Amsterdam (Kaapstadweg). En toen met een koerier naar mijn adres.
De 17de besteld en de 21ste in huis. Kosten (boek en de verzendkosten) – schrik niet: € 2,99!
            

Herbert Bos

[terug naar boven]

BARBARA DEX AWARD - door Herbert Bos
(bron: Nieuwsbrief Mokum Folk nr. 7 -2021)

De Noorse zanger TIX heeft dit jaar de Barbara Dex Award gewonnen, de prijs voor de slechts geklede deelnemer aan het Eurovisie Songfestival. Deze (online) verkiezing wordt elk jaar georganiseerd door de site Belgische Songfestival.be

De prijs is vernoemd naar de Belgische zangeres Barbara die in 1993 met haar nummer ‘Iemand als jij’ deelnam aan het Songfestival. Men vond haar zelfgemaakte beige jurk en kanariegele schoenen zo lelijk dat de prijs voor de slechts geklede act haar naam is gaan dragen.
De prijs wordt sinds 1997 toegekend. In 2015 mocht Nederland die ontvangen (Trijntje Oosterhuis). 

Deze uit de Belgische Kempen afkomstige zangeres doet al meer dan 20 jaar mee in de Vlaamse top. Bekend om haar prachtige stem en een grote verscheidenheid aan muziekstijlen. Ze heeft al 9 albums uitgebracht met daarop Nederlandse nummers; gospel en stevige country-rock. Haar laatste album ‘Dex. Drugs en Rock & Roll’ is een sfeer van jazz & louge, gecombineerd met pop muziek.

Herbert Bos

[terug naar boven]

 

FROM ANOTHER WORLD - door Herbert Bos
(bron: Nieuwsbrief Mokum Folk nr. 7 -2021)

A TRIBUTE TO BOB DYLAN

Mei j.l. heeft Bob Dylan zijn 80 jarige geboortedag kunnen vieren. (Zou hij een groot feest gegeven hebben?). Reden om eens aan hem te denken.
Nu zijn er teveel platen en CD’s van Dylan om daar één exemplaar uit te kiezen en dat tot CD van de maand te maken. Dus heb ik gekozen voor de CD: “FROM ANOTHER WORLD a tribute to Bob Dylan”. Ben zeer onder de indruk van de muziek. Ik ben wat op internet gaan neuzen en besloot er een stukje over te schrijven.

De CD kwam in februari 2013 op de markt. Er staan 13 nummers op. Alain Weber was de producent. De productie heeft 10 jaar in beslag genomen. Alain Weber heeft de teksten van Dylan vertaald in de taal van de uitvoerende artiesten.
Zo is nummer 1: ‘All Along The Watchtower’ in het Cubaans vertaald, want het nummer wordt uitgevoerd door Eliades Ochoa. De Cubaanse gitarist die in de Buena Vista Social Club speelt. Elides Ochoa speelt ook gitaar op de singel Hemingway (van de LP Umoja – 2006) van de Nederlandse groep B BLØF.

‘Mr. Tambourine Man’ wordt gespeeld door Purna Das Baul & Bapi Das Baul uit India. Purna Das Baul en Bob Dylan kennen elkaar goed, want Purna heeft ook voor Dylan gespeeld op de LP ‘John Wesly Harding’ (1967).

Verder zijn er groepen en solisten uit India; Roemenië; Iran; Egypte; Hongarije; Taiwan; Algerije; Macedonië; Australië en Birma. Allemaal songs van Dylan in hun eigen taal. Sommige nummers zijn heel goed herkenbaar gebleven maar er zijn ook nummers waar het even duurt voordat je er Bob Dylan in ontdekt, of soms helemaal niet ontdekt.

Wat is de muziek van Bob Dylan: FOLK / POP / COUNTRY / WERELDMUZIEK ?
Ja, folk is het antwoord als je het vanuit het begin van zijn carrière beschouwd.
Ja, pop, want bekend is dat Bob Dylan van folk naar pop is over gegaan.
Er is overigens een film in de maak over de periode dat Dylan van Folk naar Rock switchte (Titel nog onbekend; Timothée Chalamet als Bob Dylan; regisseur James Mangold die eerder Walk the Line maakte).
Ja, country als je naar de opnames met o.a. Johnny Cash luistert (b.v. Nashville Skyline-1969).
Ja, wereldmuziek als je naar de CD ‘From another world’ luistert.

Herbert Bos

[terug naar boven]

 

EEN LEUK VOORVAL - door Herbert Bos
(bron: Nieuwsbrief Mokum Folk nr. 8 -2020)

Vorige maand ontvingen wij een mailtje van Tom Willems met het verzoek om informatie over het volgende: In het Parool van 22 augustus 1988 stond dat Mokum Folk een programma had gepresenteerd over Bob Dylan op de Concertzender. Tom is bezig met een boek over Bob Dylan in Nederland. Misschien wisten wij iets meer over het programma en waar de uitzending uit bestond.

Tom Willems heeft diverse boeken over Bob Dylan geschreven. ‘Dylan & The beats’; ‘Laat mij vandaag vergeten tot morgen’; Bob Dylan in Nederland voorjaar ‘65’; ‘Niemand zingt Dylan’; ‘Geef de anarchist een sigaret’ ‘Alles in oké, ma’ en ‘Zing mij naar huis’.
Op zich lijkt me dat alles over Dylan wel geschreven zal zijn.

Nu is 1988 ver voor mijn tijd bij Mokum Folk. Dus zocht ik contact met de bestuursleden in de tijd dat ik bij Mokum Folk kwam. Dat waren Jos de Rooy (voorzitter); Hilly Wolters (secretaris) en Harold Prijn (penningmeester). Jos is helaas overleden, maar Hilly en Harold heb ik gemaild. Ook Joop Wieringa omdat hij jaren radio heeft gemaakt. Helaas wisten zij niets van de uitzending.

Én ik heb Geert de Vos gemaild. Geert (de man die altijd de optredens van Mokum Folk opneemt) werkt voor de Concertzender. En dát was de schot in de roos.
Zijn antwoord: “
Wat jouw vraag betreft: destijds was ik ook bij de concertzender aktief. En ik heb de (nare) eigenschap weinig weg te gooien. Dus heb ik de Concertzender programmagids van augustus gezocht (en gevonden). Daarin de pagina met de aankondiging van het programma. Geen playlist, helaas, maar wel de vermelding van de programmamaker: Hans van Deelen! En die is nog wel te traceren, vermoed ik.”

Ja, Hans is te ‘traceren’ (’t Gevolg/New Folk Sound/vriendjes op facebook). Dus gauw Hans gemaild. Hij antwoordde direct:
“In 1988 maakte ik voor de Concertzender vanuit de Stichting Mokum Folk een maandelijks radioprogramma met een breed spectrum aan folkmuziek. Ik deed de samenstelling aan de hand van mijn platencollectie en de Concertzender zorgde voor het uitspreken van de door mij geschreven teksten tussen het draaien van de plaatjes door. De uitzending bevatte naast nummers van Bob Dylan zelf, ook covers van folkartiesten van zijn repertoire. Niks bijzonders. Het had ook geen verband met Amsterdam of Nederland. Indertijd informeerde er ook al iemand van buitenaf of ik misschien bijzonder materiaal had gebruikt. Liefst een obscure bootleg natuurlijk... Edoch, het betrof enkel regulier materiaal.”

Tom was er zeer enthousiast over. Hij vond het goed nieuws. Deel 1 van het boek
verschijnt (waarschijnlijk) in het voorjaar. Deel 2 - het deel waarin deze radio-uitzending voorbij komt - zal nog even op zich laten wachten.

Ben zeer benieuwd.
Met dank aan Geert en Hans.

Herbert Bos

[terug naar boven]

 

TIM KNOL - door Herbert Bos
(bron: Nieuwsbrief Mokum Folk nr. 1 — 2021)

Wie is uw favoriete groep of artiest?

Moeilijk om voor deze vraag een keuze te maken.
Er viel me het afgelopen jaar wel een artiest op: namelijk Tim Knol. Je kon het afgelopen jaar niet om hem heen.

Zo heeft hij de kranten gehaald omdat hij een Wandelclub is begonnen. Het idee is, om met de door hem te verzorgen muzikale omlijsting, met een groep, uitgezette wandeltochten te gaan maken.

Tijdens één van de vele Tv-programma’s over de showbusiness, die door de corona geen business meer hebben, vertelde Tim dat hij veel ‘kaartjes verkoopt’ voor zijn livestream optredens.

Bij toeval zag ik Tim een paar maanden later weer op TV (5 uur show omroep Max): Tim had een soundtrack bij een kinderboek geschreven. Het boek, geschreven door Freek van Duin (geïllustreerd door Kees Koorevaar) gaat over een jongen in een rolstoel die magische avonturen beleeft. Freek zit zelf ook in een rolstoel. Hij lijdt aan de chronische ziekte van Duchenne.

En in de laatste maand van 2020 berichtte Rob van Niele mij dat Tim meegewerkt heeft aan een stripboek van Erik Kriek over country-artiesten. Tim speelt en zingt – samen met The Blue Grass Boogiemen – op de CD die bij het stripboek zit  - nummers van alle artiesten waarvan Erik een tekening heeft gemaakt. Van elke artiest staat er een korte beschrijving naast de tekening. Geen stripboek dus, maar een heel leuk boek, anders dan andere.

Erik Kriek staat vooral bekend om de Nederlandse stripreeks ‘Gutsman’.
Verder werkt hij als illustrator onder andere voor de VPRO, de Volkskrant en Vrij Nederland. En hij heeft de kaften van de Nederlandse Tolkien uitgaven geïllustreerd. Geen onbekende dus in de ‘stripwereld’.
Zijn samenwerking met The Blue Grass Boogiemen is ook niet de eerste keer. Erik en The Blue Grass Boogiemen hebben in 2016 een CD gemaakt. Deze CD behoorde bij een boek waarin vijf murder ballads waren ‘verstript’.

De samenwerking van Tim Knol en The Blue Grass Boogiemen is ook al oud. In 2019 hebben ze een gezamenlijke CD gemaakt. Onder de titel ‘Happy Tour’ zijn ze een tour begonnen van meer dan 20 shows op festivals en in clubs verspreid over het hele land.

Gelukkig kan je alles lekker online bestellen en thuis laten bezorgen. Dus het boek ‘Welcome to Creek Country’ snel online gekocht.

Ik heb dus meegewerkt aan de ‘pakketteninfarct’ (wat mij betreft het woord van het jaar 2020).

Herbert Bos

[terug naar boven]

 

EDE STAAL - door Herbert Bos
(bron: Nieuwsbrief Mokum Folk nr. 3 — 2021)

Groningen heeft slechts één echte troubadour gekend en dat is Ede Staat (1941-1986). Deze singer-songwriter schreef vele poëtische muzieknummers in het Gronings en componeerde daar ook muziek bij. Zijn bijzondere oeuvre wordt wel eens vergeleken met de Franse Jacques Brel en Charles Aznavour. Net als bij deze chansonniers wist Ede Staal zijn diepste gevoel te verwoorden en hiermee de nuchtere Groningers te raken.

Ede woonde op vele plekken in de provincie, maar hij groeide op in een woning aan de straat ‘De Wierde’ in Leens, vlak achter Borg Verhildersum. De tuinen van Borg Verhildersum waren zijn speelgebied en die omgeving komt vaak terug in zijn teksten. Hij leerde zijn 4de mondharmonica bespelen en later de bugel, accordeon, orgel en piano. Hier ontdekte hij zijn liefde en talent voor muziek. En hij speelde trompet bij de plaatselijke dorpsfanfare van Warffum.
Hij begon aan een studie medicijnen, maar wisselde na verloop van tijd en ging verder met een studie Engels.

Zijn eerste singel kwam in de jaren zeventig uit, het was een bluesnummer in het Engels. Na zijn studie Engels werd hij leraar Engels, dat lag dus voor de hand. Maar hij maakte ook Groningstalige jingles voor programma’s bij Radio Noord. En die sloegen zo aan dat hij eind jaren zeventig begint met Groningse liedjes met een vleugje nostalgie, allemaal geïnspireerd op het Groninger land en het dorpsleven.

‘I’m in the blues’
Ede Staal was zeer veelzijdig. Naast zijn werk als leraar schreef hij teksten voor liedjes en reclamespotjes; hij werkte voor de AVRO en sprak Engels commentaar in bij promotiefilms.

Zijn eerste single ‘I’m in the blues’ werd geen succes. Jaren later verklaarde hij in een interview dat “de schijnwereld van de platen business” vergelijkbaar was met een “muzikale legbatterij”. De Groningse provinciale zender Radio Noord ontdekt in 1981 het werk van Ede Staal. Het liedje ‘Mien toentje’ (mijn tuintje) werd gebruikt als herkenningstune voor de rubriek moestuin-rubriek van Radio Noord. In 1984 komt er een gelijknamig album – ‘Mien toentje’ - uit van Staal met twaalf nummers in het Gronings dialect. Eén van die nummers is het op begrafenissen en crematies populaire liedje ‘Het het nog nooit zo donker west’.
Het prachtige liedje gaat over een oud echtpaar dat uiteindelijk overlijdt. Begin 1986 kreeg hij een eigen column op Radio Noord in het programma ‘Sloaperstil’.

Jong overleden
Helaas is Ede Staal niet oud geworden, slechts 44 jaar. Hij kreeg longkanker en overleed in 1986. Maar ook na zijn dood zijn er honderdduizenden albums van Ede Staal verkocht, ook buiten Groningen. Ede kreeg postuum prijzen, zoals de K. ter Laanprijs toegekend voor zijn verdiensten voor de Groningse taal.

Na zijn dood blijft zijn muziek springlevend; zijn populariteit groeit alleen maar door. Er werd een documentaire over zijn leven gemaakt:‘Credo: Zien Bestoan’, De Wereld draait Door besteedde een uitzending aan Ede Staal en de bekende Groninger acteur Marcel Hensema maakte drie theatervoorstellingen die gebaseerd zijn op Ede Staal en Groninger verhalen, tegenwoordig ook in boekvorm. Regisseur Karim Traïda baseert het scenario van zijn film ‘De Poolse bruid’ op het lied ’t Hogelaand’ van Ede, dat ook in de film terug te horen is.

Herbert Bos met dank aan Henk.

AANVULLING - door Joop Wieringa

Ik las met plezier het artikel van Ede Staal. Mijn ouders waren Groningers en ik versta het Gronings wel redelijk goed maar kan het niet spreken.
En ik heb ook enkele cd’s van Ede.
Ter aanvulling van de Info over deze “ Nick Drake” van Noord Nederland zoals hij wel werd genoemd: Ik heb een heel aardige cd van de bluegrassachtige groep de ‘Stroatklinkers” uitgegeven in 2001 op strictly county records (scr-A14) met de titel “Knap Stoaltje”, Laidjes van Ede Staal.
Als je van Ede Staal houdt en 12 van zijn nummers eens in een ander (swingender) arrangement wilt horen, is deze cd best te genieten. 6 Grunningers met Gitaren, Dobro, Banjo, Mandoline, Stringbas, Accordeon en allen zingend.
Best te pruimen.”

[terug naar boven]

DOLLY PARTON - door Herbert Bos
(bron: Nieuwsbrief Mokum Folk nr. 2 — 2021)

Favoriete groep of artiest.

Deze maand is dat natuurlijk DOLLY PARTON. Ook in de Nederlandse media is aan haar veel aandacht gegeven. Dolly is vorige maand namelijk 75 jaar geworden. Op zich wel opmerkelijk omdat ze in 2008 nog het nieuws haalde omdat ze overleden was. Iets wat ze voor haar familie zeer vervelend vindt als er weer eens zo’n verhaal de kop opsteekt.
Nee, Dolly Parton is nog springlevend en dankzij de moderne gezondheidszorg (lees plastic surgery) is die 75 jaar er niet aan af te zien.

Dolly werd in een gezin met twaalf kinderen geboren in een tabaksboerderij in de staat Tennessee. Ze kwam op 12 jarige leeftijd op televisie en nam een jaar later haar eerste album op. Ze werd zangeres bij een lokaal radio- en televisiestation. Begin jaren 60 ging ze haar geluk proberen in het mekka van de Country-music: Nashville. Daar werd ze ontdekt door Porter Wagoner (countryzanger van o.a. Green Green Grass of Home). Porter had een eigen show en Dolly is daar 7 jaar bij gebleven, waarna ze vertrok om zich volledig aan haar solocarrière te wijden.

En wat voor een carrière is dat geworden! Het begon met ‘I will always love you’. Een door haar geschreven song over haar vertrek bij de Porter Wagoner Show. Het was een van haar grootste hits. Maar zeker niet de enige. Zij vergaarde in 1968, 1970, 1971, 1975, en 1976 Country Music Awards als zangeres en componist.

Ze heeft in films gespeeld; is een veel geziene gast in tv-specials in praatprogramma’s in the States. Ze is een zeer geslaagde zakenvrouw. Ze heeft haar eigen parfumlijn (Scent from above) Ze is directrice van Dolly Parton Enterprise, een mediabedrijf met een waarde die de 100 miljoen dollar overschrijdt. Ze heeft een groot deel van haar inkomen geïnvesteerd in het themapark ‘Dollywood’, wat jaarlijks 2,5 miljoen toeristen naar Tennessee trekt. En naast dat park heeft ze vorig jaar een nieuw park geopend: Dolly Wood’s Splash Country Water Park (voor alle leeftijden waterpret).

Ze heeft een enorme hoeveelheid singles en albums uitgebracht en daarvoor met heel veel artiesten samen gewerkt. Linda Ronstadt, Emmylou Harris en Kenny Rodgers om er maar een paar te noemen.
Ze heeft door corona ook geen concerten meer kunnen geven, maar voor medio dit jaar heeft ze weer plannen (o.a. naar Canada). En ze gaat weer acteren. Zij krijgt een gastrol in de comedy ‘Grace and Frankie’, waarin Jane Fonda en Lily Tomlin de hoofdrollen spelen.

Ik heb zelf niet zoveel platen van Dolly Parton. Dat komt ik ben meer van de traditionele country-music (spreek uit kuntrie). Maar het album ‘The Grass is Blue’ (1999) met o.a. Jerry Douglas (dobro) en Sam Bush (mandolin) behoort wel tot mijn favoriete CD’s op het gebied van de country (spreek uit kountrie). Of misschien haar album ‘Heartsongs’ (live 1994) waar Alison Krauss en Rhonda Vicent in meezingen.

Herbert Bos

[terug naar boven]

TUBA SKINNY - door Herbert Bos
(bron: Nieuwsbrief Mokum Folk nr. 4 — 2021)

Tuba Skinny is een traditionele Jzaa Street Band uit New Orleans, Louisiana. Zij halen hun inspiratie uit de Jazz; de Ragtime en de blues uit de twintiger/dertiger jaren. Daarnaast componeren ze ook zelf. Ze gebruiken veel instrumenten, waaronder cornet (familie van de trompet); klarinet; trombone; tuba; tenor banjo; gitaar; washboard en er wordt gezongen. Ze hebben over de hele wereld op muziekfestivals en in Jazz- en Nachtclubs opgetreden. En hebben zeker 10 albums uitgebracht en vele onderscheidingen gekregen. Maar de band blijft optreden in de straten van New Orleans en in andere steden om hun intieme relatie met hun publiek te behouden.

Several members of Tuba Skinny performing on the streets of New Orleans

De laatste jaren beperken ze zich niet tot het traditionele Jazz repertoire. Gaande weg werd het repertoire uitgebreid met folk-contry nummers; rhythm and blues; country blues; jug band music; ragtime en stringband music.

Tuba Skinny is heel populair op YouTube, waarop meer dan 500 video’s zijn te vinden, veelal gemaakt door fans tijdens hun optredens:
https://www.youtube.com/watch?v=4VaD1yFarm0

Met dank aan Henk.

[terug naar boven]

 


Kerry Ghost gril — door Pierre Coomans
(bron: Nieuwsbrief Mokum Folk nr.5-2021)

Aan de overkant van mijn cottage is een hek dat altijd dicht zit. Daarachter loopt een paadje naar beneden in de richting van het water. Maar voor je bij die waterplas komt, heb je nog een flinke strook grasland met wildgroei. En aan de rechterkant van dat pad zie je een vervallen stal staan.

Hoe ik dat allemaal weet? Ik ben over het hek geklommen en afgedaald tot vlak bij de plas.

Vanaf de Ring of Kerry is de top van die kapotte stal net aan te zien. Deze stal zou best weleens dienst kunnen doen als opvang voor daklozen, maar de eigenaar heeft daar geen trek in, denk ik. Vroeger werden hier schaapjes in gestald in afwachting om aan de haak geslagen te worden bij de slager.
En het meisje dat altijd bij de schaapjes was, was dan helemaal van slag af. Totdat er een nieuwe lading schaapjes daar werd uitgestrooid, was ze weer opgevrolijkt.
Maar ook die schaapjes gingen naar de slager. Meisje boos.
En met de nieuwe horde schaapjes was het meisje weer blij.
Zo bleef die cyclus zich generaties lang herhalen. Meisje blij, meisje boos en dan weer blij.

Maar ook hier kwam er een einde aan. Het is niet bekend of dat meisje er boos of blij mee was. Wel bekend is dat de schaapjes daar voorgoed weg waren en dat meisje ook. De schaapjes waren naar de slager maar waar dat meisje was gebleven wist niemand.

De mensen in de omgeving hebben overal gezocht. Alle slagers zijn aan de tand gevoeld. De hele waterplas was doorzocht of ze verdronken was. Ook bij haar ouders thuis onder het bed gekeken. Nog bij andere schaaphouders in hun stallen gezocht, want je weet maar nooit.
Het meisje was op z’n Amsterdams gezegd pleite.
Heeft 1 van jullie dit meisje een keer gezien?



Hier weet in ieder geval niemand waar ze is gebleven of dat ze ergens anders woont. Wel is het eens gebeurd dat er een meisje ergens opdook en weer snel verdween. Dat was in het najaar toen de dagen korter werden. Hier in de buurt bij een heel oud stel. Ze zaten in hun multifunctionele sitting room te zitten. Je kan er ook zitten praten. Of thee zitten te drinken. Of een spelletje zitten te spelen. Je kan er ook een verhaaltje in zitten schrijven. Dat kan je allemaal in de sitting room zitten te doen. Maar je kan er ook in zitten kijken of er tv te kijken valt. Je kan vaak naar muziek zitten te kijken op TG4, de ierse zender bij uitstek! Kijk maar via het internet.
Om al deze drukke bezigheden wat te verlichten wou de vrouw verse thee zetten in de keuken. Ze ging voor de broodnodige verandering in de zitkamer staan. Deed haar benen goed onder haar lichaam om die naar de keuken te dragen. Liep toen naar de deur naar de hal en zag daar het zoekgeraakte meisje staan. De vrouw stond in bevroren toestand dat aan te zien en het spookmeisje zei: Oh sorry, ik ben hier per ongeluk verkeerd binnen gekomen. (in gaelic (iers) naturrlijk).
En meteen was dat spookmeisje door de voordeur weggelopen.

De vrouw moest nog even bekomen van de schrik maar wilde wel weten wie dat meisje is en waar ze heen moest. Dus liep de vrouw naar de deur en keek buiten om het meisje te vragen, maar er was niemand meer te zien op haar lange tuinpad. Toen dit voorval bekend werd was het raadzaam om ramen en deuren op slot te doen als het donker wordt.

Soms denk ik af-en-toe weleens bij mezelf om expres wel de deur open te laten staan. Je weet maar nooit. Ik laat me graag verassen.
Maar ja, dan krijg je wel kouwe handen. En daar houden meisjes niet van.

Sunny/PieRRe.

Pierre Coomans/Sunny MacHinis

[terug naar boven]

 


ALL AROUND MY HAT  - door Pierre Coomans
(bron: Mokum Folk Nieuwsbrief 7 -21)

 

All around my hat.

Ik heb het altijd leuk gevonden om iets op mijn hoofd te hebben met de muziek er onder. Petten en hoeden hadden/hebben mijn voorkeur. Uit een behoorlijke verzameling baseball caps doe/deed ik slechts een paar weleens op mijn kop. Maar ik doe en heb niks met sport en omdat de meute al met dit soort petjes rondloopt zie ik niet het nut ervan in om ook daarbij te horen. Dus ik nam mijn petje daar voor af en verwisselde het hoofddeksel voor hoeden.

Begin 1980 had ik een Engelse vilten pet op de kop getikt bij een winkel aan de Heiligeweg in Amsterdam. Een blauwe en een bruine. Ik droeg die bruine tijdens een Engelse toer met 2 vrienden van London naar Leeds. Dat petje was ik bijna kwijtgeraakt in Liverpool.
Een paar vervelende jongens die zich verveelden, vonden het geweldig om mijn pet af te nemen. Voor zulk schorem neem ik mijn petje niet af. Dus gewoon gerelaxt naar dat groepje lopen en vriendelijk vragen of ik mijn eigen pet terug mag hebben. Maar ze wilden ermee weg komen en ik weer achter hun aan. Dat duurde een tijdje zo en toen zag ik kans mijn pet terug te pakken. Had ik niet mogen doen want toen begonnen ze met stenen naar me te gooien. Dus ik ging snel in de benen en uit de voeten maken om een veilig heenkomen te vinden. Wat een avontuur in Liverpool.

     

Ik had ook weleens een Engelse bolhoed op mijn tater zitten. Gewoon voor de afwisseling. De mensen vinden het kennelijk wel grappig om een malloot zo te zien spelen.

           

Jaren later had ik ineens een Dick Tracey hoed tevoorschijn getoverd en dat ding paste veel beter bij mijn muziek. Sindsdien doe ik bij voordrachten bij voorkeur deze Dick Tracey hoed op.


We hebben samen heel veel meegemaakt. Dick Tracey en ik. We hebben goede en slechte tijden gekend. In het begin dat ik ‘em bezat droeg ik ‘em overal mee. Leuk om te zien hoe mensen soms naar mij en Dick Tracey keken. Een beetje pronken in het openbaar. Ik droeg ‘em natuurlijk mee naar feessies en andersoortige samenkomsten voor de leut.

Zo reisde Dick Tracey met mij mee naar een huwelijksdag in Noord-Ierland. En dat bleef niet onopgemerkt. Iedereen was zeer ingenomen met de aanwezigheid van Dick.
Tracey dus !

Ik was tijdens mijn verblijf bij vrienden in Noord Ierland, Dick uit het oog verloren. Die was met Jan en Alleman aan de zwier gegaan. Iedereen wouwde die hoed een tijdje op hebben voor de lol. Ik liet dat gewoon gaan en voelde wel dat Dick weer op tijd terug zou wezen. En zo geschiedde. Op de dag van huiswaarts keren was die hoed terug en ik werd netjes naar het vliegveld gereden. Inclusief instrumenten en plunjezak. Maar geen Dick Tracey. Thuis laten liggen bij de vrienden in NI. Maar geen man overboord, want de hoed zouden ze wel op de post doen. En daar kwam Dick een week of 2 later nagevlogen.

Vaak een beetje pech gehad met Dick. Ik vergat ‘em regelmatig terug op mijn hoofd te doen als ik naar huis ging. Moest ik steeds weer even terug om Dick op te zetten. Ik werd een keer door een hele goede vriend naar huis gereden in de nacht en na het uitstappen reed hij al weg met Dick in z’n auto. Al rennend achter de auto aan en armen zwaaiend lukte het om Dick te bevrijden van een ontvoering.

Nu ik in Kerry woon tussen de bergen in, draag ik liever een hoed om mijn hoofd warm te houden. En het staat beter om een hoed te dragen als je tussen bergen in woont.



Dus ik had contact gezocht met de winkel aan de Heiligeweg in Amsterdam. Ik vond op hun websight/webside/websaide, ach, weet-ik-veel, 2 hoeden en 1 pet. Leuk voor de afwisseling.

Recentelijk wouwde ik nog 3 verschillende hoeden erbij hebben om zo elke dag z’n eigen hoed te dragen. Dus ik deed die bestelling en kreeg 1 verkeerde hoed in de doos. Die had ik al en mocht ‘em terugsturen om dan de goede hoed te ontvangen. Vreemd genoeg vond ik dat het heen-en-weer versturen van die hoeden wel erg lang duurde deze keren. Ik had de retourzending van die foute hoed gemaild naar de winkel en daar zouden ze de juiste hoed op de post doen zodra de foute binnen was. Dat hebben we zo afgesproken.

Na 4 weken kwam de verkeerde terug in de winkel. Die goede hoed werd op de post gedaan, zo mailde de winkel mij. Nou maar wachten tot mijn deurbel gaat, dacht ik simpel. Het duurde weer erg lang en er gebeurde niks, zo liet ik de winkel weten. Die ging navraag doen bij de post. Ze wilde van de hoed en de rand weten hoe het met hun zending is gesteld. Ik kreeg van de winkel de gegevens doorgemaild die de post hun had gegeven en de goede hoed zo in Dublin zijn. Mooi, dan zal het 1 week duren voor het bij mij bezorgd wordt.
Maar niks van dat. En ik werd bezorgd.
Dus ik belde naar de post in Dublin om te vragen waar mijn 150 euro pakket blijft. Dat moest opgezocht worden en ik wordt dan teruggebeld. Toen kreeg ik te horen dat mijn pakket op z’n retoer is naar Amsterdam. En op mijn vraag waarom en hoezo, was er geen duidelijke reden voor aan te geven.
Uit frustratie heb ik dat mens aan de telefoon gevraagd wat voor soort mensen er bij de post in Dublin werken. En dat ik dat pakket moet hebben. Wat een postzakken daar in Dublin.
Meteen de winkel ingelicht dat de goede hoed retour komt om onbekende reden. “Dat wachten we dan maar rustig af” zeiden ze in de winkel.
Weer weken later geen hoed aangekomen in de winkel. Het had er alles van dat de hoed foetsie is geraakt in de post. De winkel en ik waren in die overtuiging.

Toen kreeg ik een mail van de winkel dat ze hebben besloten mij een nieuwe hoed te zullen toesturen. Per post ! Ik nam mijn petje af voor hun goklust om weer een duur pakket met de post te verzenden. Wel harstikke blij natuurlijk en dankbaar.

Die 2de poging werd op een maandag op de post gedaan en ik kreeg de track-en trace code doorgemaild zodat we van 2 kanten van de brexit de hoed en de rand kunnen volgen.

En toen, die donderdag daarop, kreeg ik een mail van de winkel dat de retour gezonden hoed vanuit Dublin in de winkel is gearriveerd. Weliswaar leek het erop of dat pakket in de Ierse zee is gevallen en doordrenkt is opgevist en daarna nog een paar keer is overreden met de postwagen. Het pakket kon zowat door de brievenbus, zei de winkel.

We waren in ieder geval wel blij dat de hoed en de rand boven water is gekomen. Ze zouden er alles aan doen in de winkel om de hoed te redden. Dus in z’n oorspronkelijke staat terug te brengen. Dus nu was het enkel nog wachten of de 2de zending bij mij zou aankomen. Je weet maar nooit. Wonderen bestaan nog.

Regelmatig met de T&T code de voortgang van die hoed bekeken. Het was in transit. En de volgende stap zou zijn dat het pakket in het land van bestemming arriveert. We gaan het meemaken. Telkens blijkt bij het inzien dat het pakket nog in transit is. Alweer geen beweging in de voortgang van de zending. Wederom in de overtuiging dat het pakket verloren is in de post.

Op een maandag toch weer even gluren met de T&T code maar helaas. Nog steeds in transit en niet in het land van bestemming.

PostZakken, denk je alleen maar.

En dinsdag, onverwachts werd een platte doos afgeleverd. Stomverbaasd en onaangenaam verast was ik. Precies volgens de beschrijving van de winkel over hun retour gezonden goede hoed. Werken ze echt zo bij de post in Dublin?

Laat maar zitten en neem het voor wat het is. Ik heb de goede hoed. Het moest wel weer in de juiste vorm teruggebracht worden, maar dat ging best wel makkelijk. Stetsons kunnen een stootje hebben.
Vorige week vernam ik toevallig in het 8 uur journaal dat van sommige scholen de tentamens in de post zijn kwijtgeraakt. Dan hoef ik niet meer te raden wie de boosdoener is van al die erbarmelijke kwaliteit van post verzenden. Ik zal mijn excuses nog aanbieden bij de post In Dublin. Die hebben waarschijnlijk het pakket retour gezonden omdat mijn adres niet meer leesbaar was maar nog wel dat van de winkel in Amsterdam.

Ik heb allang gepleit om dat kroontje boven de naam van de post te prullebakkeren. Ze zijn het kroontje niet waard en in de gouden kooi zijn ze in slaap gevallen.

Hoogachtend,

Sunny/PieRRe.

[terug naar boven]

 

IN DE BAN VAN DE RING - door Pierre Coomans
(bron: Nieuwsbrief 7 — 2020)

Het is in de 2de helft van oktober 2019 toen ik even misgreep bij de Centra supermarkt. Ik koop altijd Kerry Brack sliced, maar dit keer was de plek in het schap leeg. Er was ernaast wel Kerry Brack gewoon. Ongesneden dus.
Nou ja, dan koop ik het wel bij de SuperValu. Ik had nog wel wat voor een paar dagen. Dus 2 dagen later deed ik de SuperValu aan en verdraaid nog us na toe. Was daar ook een lege plek in het schap waar mijn Kerry Brack sliced hoort te zijn. Maar wel gewone ernaast. Ongesneden dus.
Nou, vooruit met de geit, dan maar in mijn vakantie cottage zelf het heft in eigen hand nemen. Dus een Kerry Brack gewoon met de andere boodschappen in het winkelwagentje gedaan.

Nu een sprongetje in het waar gebeurde verhaal en ik ben in mijn cottage nu.
Broodplank gepakt, broodmes erbij en hupsakee met die Kerry Brack. Snijen met die hap!
En wat krijgen we nou? Ongeveer halverwege snee ik op iets ijzerachtigs. Nu voorzichtig aan het stukje metaal eruit gepeuterd en kijken wat het is. Zou dit een ringetje uit een gereedschapsdoos zijn? Of heeft die bakker/ster even zijn/haar ringetje hebben afgedaan en is die in het beslag terecht gekomen?
Je gaat van alles bedenken hoe dit ringetje erin is gekomen. Het was duidelijk geen ringetje wat bij een boutje hoort. Daar was het te mooi voor. Het was een goudkleurig ringetje met een kort overlappinkje. Dus ik concludeerde dat dit een sierringetje moest zijn. Toen begon ik het al zonde te vinden voor degene van wie dat ringetje was/is. En dan blijft het ook maar door je hoofd spelen hoe je dit terug kan brengen. Ja, gewoon bij de SuperValu afgeven met het verhaal erbij en eventueel mijn bankrekening voor een beloning!!!? Of misschien een briefje ophangen bij alle 3 de supermarktjes dat het gouden ringetje is gevonden en afgehaald kan worden daar-en-daar. Met een reep pure chocola!!!
Maar dan had ik mogelijk een rij mensen (goudzoekers) aan de voordeur kunnen krijgen. Ik heb het even laten rusten en op me laten inwerken om tot een goeie oplossing te komen.

Voor die oplossing naar de oppervlakte kwam deed ik alweer bij de Centra wat boodschappen. Waaronder een Kerry Brack sliced. Maar dat was er weer niet. Dus dan maar weer een Kerry Brack gewoon. Ongesneden dus. En nu heeft U dit waargebeurde verhaal 2 maal op Uw bordje. Dat betekent 2 gouden ringetjes. Dat begon meer de vorm aan te nemen van trouwringen. Zou de bakker/ster dan per ongeluk 2 trouwringen verloren hebben in het beslag? En terecht gekomen zijn in 2 verschillende Kerry Bracks?
Nu moest ik echt haast maken met het vinden van de personen aan wie de gouden ringetjes toebehoren. Maar ik weet niet hoe. Ik kreeg al natte ogen als ik schuldig was en een jong stel hun trouwdag zou verpesten. In een beetje paniekerige gemoedstoestand heb dit maar verteld aan Denise. Dat is degene die mij begeleid heeft naar dit aardse paradijs.

Zij liet mij weten dat elk jaar vlak voor Haloween (31 October!) een traditie plaatsvindt van een ring in te bakken in Kerry Brack. De betekenis hiervan is dat degene die zo’n ring vindt met een jaar zal trouwen.
Niet in elke Kerry Brack zit een ingebakken ring, maar ik heb er wel 2. Dit alles vertelde ik ook aan mijn speelmaten van de sessie in de Corner House en die hadden er wel lol om. En toen ik zei dat ik 2 ringen had zei er eentje: “dan krijg je 2 vrouwen.”

Laat het nu zo zijn dat sinds enige tijd een zus van een buurvrouw hier verderop het altijd wel leuk vindt om, als ik naar het stadje kom, even ergens samen te komen om een babbeltje te maken. Ik vind dat heel bijzonder dat er zo’n leuke persoon is die blijft samenkomen. Voorlopig zo houden en verder zien als er een 2de Sint Patrick is langsgekomen om Ierland te bevrijden van coronavirussen.

Als je maar kan blijven lachen!!!

Pierre Coomans

[terug naar boven]

 

THE SESSIONS - door Pierre Coomans
(bron: Nieuwsbrief 8 — 2020)

The Sessions

Voor de invasie van het coronavirus gebeurde het regelmatig dat er tijdens de pubsessies verassingen zich voordeden. De eerste keer dat ik werd verast was toen er een leuke madam bij de sessie kwam aanschuiven met een basgitaar. Ik had even een babbeltje met haar over dat ik, vlak voor ik hier kwam wonen, een basgitaar verkocht had. Ze was niet alleen leuk om tegenaan te kijken maar ze had een vreselijk sexy stemmetje ook nog. En toen zij aan de beurt kwam om een lied te zingen deed ze The Roseville Fair.
We kennen dat lied van Nancy Griffith. Dat is een appetijtelijk vrouwtje met een enorm lief stemmetje. Als die zingt en rondkijkt dan word je warm van binnen. Nou, deze madam, Celine, doet niet onder voor Nancy. Toen Celine The Roseville Fair song werd ik bijna hitsig door haar zingen en spelen.
Dat zou toch prachtig zijn om wat liedjes met haar te kunnen spelen, dacht ik zo. Ik kan wel wat dingen met de gitaar doen en zij dan met haar basgitaar en lief stemmetje erbij. Wie weet wat dat voor een effect kan sorteren.

Een paar sessies later was Celine er weer bij en zij deed weer wat liedjes samen met Richie. En andersom. Toen begon ik me te afvragen of die twee soms bij elkaar horen. En later werd dat bevestigd. Toevallig dat ik een keer bij mijn naaste buurtjes mensen op bezoek zag en dat waren de schoonouders van Richie en hadden dezelfde achternaam als Celine. Zo leer je de locals kennen. Ze zijn allemaal wel familie of relaties van elkaar. Dat is nou eenmaal zo in een small town als Cahirciveen.

Tijdens vakanties is het drukker in de pubs of course. En dan gebeurt het regelmatig dat de sessie is afgelopen en ik mijn koffers heb gepakt klaar om naar huis gebracht te worden door wie dat wil doen. Maar dan komt de landlord mij met nadruk bevelen om mijn gitaar uit de koffer te halen en spelen met die hap. Want de mensen willen een pub met muziek en dan moet je niet naar huis willen. Maar dit past heel goed bij mijn opdracht om hier de mensen met mijn muziek een poos hun dagelijkse zorgen te doen vergeten.
Daarom ben ik in augustus 2001 niet toegelaten om de hemelpoort te passeren.

Dus nu ik hierheen ben vertrokken heb ik daar alle gelegenheid voor en het Ierse volk weet precies hoe ze daarmee willen omgaan. Ook gebeurt het met de regelmaat dat er onder de aanwezigen opeens iemand zonder het te aankondigen de aandacht opvraagt. Zomaar vanuit het niets begint iemand een verhaal en daar achteraan een lied vanuit haar tenen omhoog te werken en via haar stembanden uit haar mond te galmen. Alles met grote overtuiging en bijzonder verassend goed en met veel humor. Een spontane voorstelling dus. Dat is wat je noemt pub entertainment op niveau. Gratis en voor niks. Asjeblieft.

En daarom breng ik graag mijn muziek naar die mensen toe als de sessie voorbij is en ik zie wel hoe ik thuis kom. Gek genoeg, het regelt zich allemaal vanzelf. Dan ben je half 4 ’s nachts thuis van de sessie met een feestpartij er achteraan.

Elke sessie is weer een verassing en daarom onvoorspelbaar en dat zorgt ervoor dat de vaste muzikanten graag blijven komen. En ik ben daar nu eentje van. Inmiddels hebben mijn voeten hier wortel geschoten en er is geen weg meer terug. Maar ik zeg nooit nooit. (aahi, dat was 2x.) Maar nu, zowat 9 maanden geleden, is het vrijwel gedaan met de pubsessies en is er mogelijk een geboortegolf op komst. Tijdens deze coronawar is dat verleden tijd geworden.

En toch blijft het Ierse bloed kruipen waar het eigenlijk niet gaan kan. Muziek maken moet. Dat zit de Ieren in het bloed. Ook ondanks code rood en level5 gaat er opeens een sessie ergen plaatsvinden waar je het niet zo 1, 2, 3 verwacht. Van de zomer hadden we een sessie naast een kapotte kerk in het stadje. Daar op een grasveld hadden de muzikanten en de bezoekers van de sessies zich op afstand verzameld om de zinnen te blussen. Rondom dat kapotte kerkje met graven uit 1840 of ouder, en parkje was een stenen muurtje opgetrokken met leem aan de bovenkant. Tijdens de muziek kwamen buurtbewoners daar op dat muurtje gezellig meeluisteren. Wat een prachtsfeer in de avonduren met een lekker weertje.
En ja hoor, ook hier borrelt weer een onverwachte verassing naar boven. Richie vroeg of er soms iemand was die ook wat wilde of kon zingen. Komt van achter dat muurtje een meisje door het hekje naar ons toe en ging schuin achter mij staan. Ze was er zeker van overtuigd dat het daar veilig zou zijn.

En toen begon ze een stevig stukje blues te zingen zoals ik dat ken van ouwe blues platen. Precies zo’n vrouwen blues stem en ook dat accent. Ik wist niet wat ik meemaakte opeens zoiets naast mij te hebben. Ik viel bijna van mijn stoel af. Met zulke overgave waarmee dat meisje haar lied zong daar heb je niet van terug. Dat doe je haar niet na. Ik moest na afloop mezelf opnieuw formatteren en realiseren dat ik gelukkig ander soort muziek maak waar de Ieren oor voor hebben. Dat houdt mij gaande.

Maar toch heb ik elke keer als ik door het stadje ga het idee dat iedere Ier daar misschien wel 10x beter is dan ik. En die zijn er onopvallend. Dus ik ga geen wedstrijdje spelen met Ierse muzikanten want ze zijn in staat om je dan muzikaal onder de tafel te vegen.

Uitkijken geblazen!

Sunny MacHinis

[terug naar boven]

 

GELD SPEELT GEEN ROL - door Pierre Coomans
(bron: Nieuwsbrief 9 — 2020)

Wat een fijn en veilig gevoel is het toch om een aardige buffer te hebben op mijn Ierse bankrekening. Een deel daarvan is een overblijfsel uit de Holland-Ierland huizenhandel. Die buffer maakt het mogelijk om af-en-toe Dagobert Duckje uit te hangen. Voor mijn boodschappen hoef ik niet zozeer te letten op wat waar het goedkoopst is. Ik koop luk-raak. Geld speelt geen rol. Dat maakt het leven in Ierland nog mooier dan het al is.

De allereerste keer dat ik hier naar een kapper wou was vlak voor de kerst in 2018. Ik had verschillende barbershops gezien in het stadje die me niet direct naar binnen lokte. De taxichauffeur, Maureen, attendeerde mij op de hairsalon in de mainstreet. Dat had ik wel gezien, maar dacht dat dat alleen voor vrouwen was. Niet dus. Alles en iedereen wordt daar gewassen, geknipt, gekapt en gekleurd. Dus ik zou best die kapsalon als eerste kunnen uitproberen. Geld speelt geen rol, denk ik maar.

Ik moest toch begin december voor een tromboseprik bij de dokter zijn en had ruimschoots de tijd om bij die hairsalon binnen te wippen. Toen ik daar dus binnenwipte zag ik een hele luxe binnenkant met schitterende spiegels en stoelen ervoor. Allemaal leuke, jonge meisjes die rondliepen en aan het werk waren. Zag er heel goed uit. Dit zou best weleens een dure kapsalon kunnen zijn zo te zien. Geld speelt geen rol, dacht ik weer. Ik kan altijd een volgende keer een andere kapper proberen. Je haalt je worst toch ook niet altijd bij dezelfde slager? Dus. Vooruit met de geit en laat maar zien of ze geknipt zijn om mij naar wens te bedienen.
Nou, het eerste wat mij aangeraden werd was om mijn haar te wassen. Ik dacht natuurlijk meteen dat dit een reden is om het duurder te maken. Maar goed, geld speelt geen rol. Wassen dus.
Daarna kon ik het kapstertje mijn modelfoto in mijn mobiel tonen. Dat is best wel een hoop werk om mijn haar zo te krijgen. Maar ze maakte duidelijk dat het geen enkel probleem is. Dus ik gaf haar groen licht. Ik had in al die tijd dat ik druk bezig was met de overstap naar Ierland mij geen tijd gegund om tussen de bedrijven door even naar mijn kapper te gaan. Dus mijn haar was weer net als in mijn hippy-tijd. Maar het was geen probleem en het kapstertje zette het op een knippen van heb-ik-jou-daar. Na een tijdje was ze uitgeknipt en met een handspiegel liet ze me het resultaat aan alle kanten zien. Neem me niet kwalijk, maar dat zat echt heel goed en zag er precies zo uit als ik het hebben wou. Je kan haar geen vakman noemen maar dan wel een vakvrouw.
Bij elkaar was ik een drie kwartier in die hairsalon geweest met een prachtig kopstuk. Bij de kassa had ik al een briefje van twintig en van tien in mijn hand en ik zie wel hoeveel er nog bij moet. Geld speelt geen rol, dacht ik maar.Ik vroeg aan het vakmeisje wat ik haar schuldig was. “Een tientje” zei ze. “Huh?”

Ik heb haar een flinke tip gegeven en we waren allebei blij.

Pierre

[terug naar boven]

 

LANDVERHUIZING - door Pierre Coomans
(bron: Nieuwsbrief 1 — 2021)

Hoe is het landverhuizen begonnen?

Alweer een nieuw jaar begonnen. Het houdt niet op en het gaat maar door. Tot in het oneindige. De jaren vliegen snel voorbij zodat je bijna de tel kwijt bent. Zit je aan het begin van elk nieuw jaar je ook weleens te afvragen hoe sommige dingen/gebeurtenissen zijn begonnen? Ben je weleens in een situatie belandt en je dan afvraagt hoe je daar zo in terechtgekomen bent?
Het kan soms raar van start gaan zonder dat je daar erg in hebt wat het gevolg is.

Zo ook met mijn emigratie. Dat was niet gepland maar het ontwikkelde zich een beetje vanzelf. De schuld ligt bij Google streetview. Toen ik streetview ontdekte begon het volgens mij nog niet. Ik kan me niet eens meer herinneren wanneer ik streetview ontdekte. Ja, dat krijg je als de jaren snel voorbij vliegen.

Wel weet ik dat ik het geinig vond om die plaatsen te opzoeken waar ik allemaal ben geweest. En dat was, en is nog, een leuke bezigheid. Vooral om naar die plaatsen te gaan waar ik mijn muziek heen heb gebracht. Dat bracht mij al snel over de landgrenzen heen. Meteen interessant om dan ook de omgeving wat te verkennen.
Met het opzoeken van plaatsen waar ik muziek heb laten horen behoort ook Ierland. Bij die plaatsen ben ik ook in de buurt wezen snuffelen en ik zag dat het goed was. Veel mooie landschappen en uitzichten. Ik verbaasde mij dat je met streetview in Ierland zowat elk paadje op kan. Dus ik wouw meer rondkijken in Ierland. Ik kom daar sinds 1981 en wist wel van verschillende delen dat het ene deel nog mooier was dan het andere deel. Maar het grootste deel was mij nog onbekend. En hoe kom je aan namen van onbekende steden, stadjes, dorpen, dorpjes, streken en andere locaties?
Toen siste en bruiste het onder mijn hersenpan totdat er wat vonken vanaf kwamen. En toen wist ik het. Ik ga eens flink vreemd op een huizenwebside/-sight/-site in de hoop vreemde plaatsnamen te vinden. En ja hoor, het geluk lachte mij toe. Lange lijsten over heel dat mooie eiland met te koop staande huizen. Dus ik erop af vanuit mijn luie stoel dankzij streetview.

Ik begon met het opzoeken van leuke, interessante, pittoreske huizen waar dan ook. Zo leer je alle hoeken en gaten van dat eiland kennen. En wat mooi meegenomen is, is dat je meteen de huizenprijzen in het vizier heb. De prijzen liggen daar lager dan in Holland. Je zou zo je huis kunnen verkopen en een mooi huis daar terugkopen. Leuk om dat te weten. En meer niet.

Maar na een lange tijd genieten van alles wat ik met streetview zag, realiseerde ik mij dat ik opletten moest. Het is goed om plaatsen te opzoeken waar ook winkels, apotheken en andere noodzakelijke voorzieningen aanwezig zijn.

En dan beperk je je tot steden en stadjes. Maar ook daar zijn leuke en interessante dingen te ontdekken.
Zo kwam ik in Kerry, het mooiste deel van Ierland beland. Hier zijn verschillende stadjes, zowel toeristisch als ook onaangetast, te vinden. Maar nog steeds niet een besluit om te emigreren. Pas later wel.

De wijk waar ik woonde veranderde met de jaren. Het gezellige dorpse karakter met de bijbehorende saamhorigheid vervaagde meer en meer. Bewoners trokken weg en er kwamen mensen wonen uit andere werelddelen. Types die ik uit oude Kuifjesboeken ken. Anders geklede mensen met lange gewaden en hoofden strak ingepakt. Er kwamen vreemde geluiden uit hun mond en spraken geen Zaans. Ook konden ze het Wilhelmus niet eens. Allemaal een beetje lastig dus.

En in het hoekhuis bij mij achter mijn tuin stopte ze steeds randfiguren die weer terug in de samenleving moesten onder toezicht. Wat een ellende steeds. Regelmatig problemen met die figuren. Ook ’s nachts. En veel nieuwe bewoners die zich maar ergeren aan andere bewoners.

Tot op een keer dat ik helemaal onverwachts halverwege een avond werd bedreigd en vals beschuldigd bij mijn voordeur door een junk die waarschijnlijk een foute trip heeft gemaakt. Om hulp schreeuwen had geen zin want niemand kwam kijken of helpen. Daar stond ik helemaal alleen voor.

Toen wist het zeker. Ik moet hier weg.

Op basis van mijn Ierse ervaringen met de muziek en de kennis van de huizenprijzen met streetview moest het Ierland, met name Kerry, zijn waar ik thuishoor. Dus nu ruim twee jaar geleden ben ik thuis gekomen en ik blijf hier.

Mijn voeten hebben al wortel geschoten en ouwe bomen mot je laten staan. Of zoals de Zaankanter het zegt: staan laten.

Sunny/PieRRe.

[terug naar boven]

 

DE REGENBOOG - door Pierre Coomans
(bron: Nieuwsbrief 2 — 2021)

In eerdere schrijfsels heb ik al iets verteld over de stressy periode voorafgaande de daadwerkelijke overstap naar “het beloofde land”, Ierland. Een periode waarin een lange lijst met te afhandelen formaliteiten je uit je doen haalt. Constant moeten doen wat je moet doen. Anders gaat het niet lukken om uit de Machinistenstraat te komen. Daar moet je wat voor doen en dat moet je verdienen.
Maar niet enkelt die formaliteiten afhandelen brengt stress, ook makelaar zijn speelt een grote rol. Het is niet enkelt dat ik verkoopmakelaar aan het spelen was maar ook aankoopmakelaar. De mogelijkheid om voor beide functies een makelaar in te huren heb ik wel overwogen en onderzocht.
Maar gierig als ik ben en zuinig opgevoed heeft mij doen besluiten om dat geld beter te besteden. Plus nog het aandringen om funderingsherstel te laten uitvoeren vanuit de gemeente Zaanstad dacht ik helemaal “fuck off”. Voor het zingen het land uit.

Op mijn huizenadvertentie, geheel in makelaarsstijl, heb ik redelijk wat reacties op mijn makelaarskantoortje gekregen. Ik hield kantoor aan huis. Wel zo makkelijk als er gegadigden zijn die een preview willen hebben, dan nodig ik ze uit op mijn kantoor en we hoeven niet er op uit naar het te koop staande object. Dat doet een veel te dure makelaar mij niet na. Tel uit je winst.

Maar helaas moest ik als aankoopmakelaar wel een vlucht nemen. Zo gauw de advertentie-afdeling klaar was met teksten en foto’s te plaatsen heb ik vliegensvlug het luchtruim gekozen om in Cork te belanden. Verder land inwaarts met een paar bussen en ik kon aan het werk als aankoopmakelaar voor mezelf.
Niks is leuker om dingen te doen voor jezelf. Wat dat betreft ben ik toch wel een doe-het-zelver om anderen niet te lastigvallen.
Meteen de volgende dag na aankomst in het beloofde land ging ik previewen in het aankoop object. Dat was eigenlijk niet nodig geweest want ik had veel goede foto’s van die cottage gezien zodat ik er zeker van was dat het meer was dan dat ik aan het zoeken was. Als het ware.

En de omgeving was mij ook bekend via streetview. Hier hoor ik thuis.

Als aankoopmakelaar ben ik zo’n 10 dagen aan het stressen geweest om het aankoopproces op gang te zetten. En dat is gelukt. Weliswaar met een hoop tegenspoed, maar je gaat er voor of je gaat er niet voor en dan ga je er onderdoor. Ik ging er voor en dan kom je er wel overheen. Toen ben ik weer naar dat straatje weergekeerd om alles te afhandelen wat er te afhandelen valt. En dat was meer dan ik had gedacht. Na 4 maanden doorstressen kwam het moment van landverhuizen. De laatste paar dagen in Nederland werd ik opgevangen bij mijn zus in Amsterdam. Vandaar uit met een enkele reis naar het beloofde land.

In het naburige stadje heb ik 8 dagen als thuisloze emigrant gewacht op de sleutel van mijn cottage. En aan het eind van die maand, 31 oktober 2018 (Halloween!), werd met een verhuistruck mijn eigendommen bezorgd. Die dag was het wisselvallig weer; buitjes, zon, mistvlagen en winderig. Toen de 2 mannen bezig waren in vlot tempo de truck te ontladen zag ik links op het water een regenboog ontstaan. Binnen no-time ontvouwde zich een bijzonder helder gekleurde regenboog over de cottage.

Precies van links naar rechts met mijn cottage onder in het midden.

Hoe is dit mogelijk op deze dag van voltooiing van mijn emigratie. Hier heb ik nog steeds een paar vragen over en wie het antwoord weet mag het zeggen.

# Is dit dit een gebaar van BovenAf als een soort schouderklopje voor het 4 maanden stressen met een goede afloop?

# Is dit een Ierse verschijning die iemand verwelkomt en een goede toekomst wenst?

# Is dit stom toeval met het weer van die dag?

# Heeft Halloween hier iets mee te maken?

# Valt dit alleen Hollanders ten deel? Gelet op het oranje vlak op de Ierse vlag.

Ikzelf blijf dit als een wonder ervaren dat ik op die dag dat mocht beleven. Een minpuntje is wel dat er nooit een pot met goud uit het water is gelicht. Verdomd jammer! Maar je rijk voelen is niet gekoppeld aan geld of edelmetalen.

PieRRe/Sunny.

[terug naar boven]

 

EEN BABIETJE - door Pierre Coomans
(bron: Nieuwsbrief 3 — 2021)

Mijn “Babietje” is een Iers modelletje gebouwd door een Ierse mandolinist waar je niet van terug heb. Spelen kan hij. Op de foto is het babietje nog in de “kraamkamer” in afwachting op haar trip naar de Father and Strings Home in Cahersiveen in Strandsend. In Kerry dus. Ierland. EU.
Op zaterdag 13 maart 2021 lunchtijd, werd mijn babietje bezorgd. Niet dat er iets met haar was gebeurd waardoor het babietje bezorgd werd maar zij werd even gebracht door de Schepper Paul Evans. Het babietje heet 20P20. Dat staat ook op het etiket aan de binnenkant van het babietje.

Een gekke naam voor een babietje, maar dat zit zo:
Al vorig jaar, 2020, tijdens de introductie van de 1ste KnockDown kwam mij het idee in mijn hoofd om iets te maken als gedenkteken van een angstaanjagende pandemie die z’n weerga niet kent. Inmiddels kennen we het wereldwijd en geen middel wordt geschuwd om alle mensen te afzonderen en in hun huis te opsluiten. Vandaar de modelnaam 20P20 voor mijn babietje.
Maar waarom moest het “boegbeeld” van de pandemie een mandoline worden?
Nou gewoon, ik heb in mijn collectie instrumenten een aantal mandolines, goeie en minder goeie.
Ik heb nog steeds de flatback mandoline van Theo Lissenberg als wallhanger. Een Hofner A model met f-holes van, wat Theo noemde, edelvineer. En vanuit mijn instrumentenhandel heb ik een ouwe Gibson F2 van 1921 weten te scoren.
Van een oom kreeg ik een ouwe Italiaanse bowlback van maple en rosewood balijnen omdat die dan een goed tehuis had. En dat heeft ie!!!

Vorig jaar vertelde ik Paul over een Vega Lute mandolin die ik kende van Theo. Dat is een raar model met een soort “tunnel” als ruggengraat. Maar dergelijke dingen klonken als een kanon en heel mooi vol van klank. Toen kwam Paul op de proppen met iemand in Noord-Ierland die zo’n soort Vega kwijt wouw. Nou, daar had ik wel trek in. Maar dat model was, en is nog, erg fancy. En wil ik er zo eentje toevoegen aan mijn collectie? Ja, dat wil ik graag, maar de vraagprijs was ook fancy.
Met een beetje heen-en-weer mailen werd de vraagprijs voor mij aantrekkelijk gemaakt. En zo ging ik over de streep. En die is er nog steeds. Een Vega Lute 1926.

Dus toen kreeg ik een ingeving om een speciale Ierse mandoline met mijn specificaties door Paul te laten fabriceren. Want ik heb geen Iers model mandoline van enig kwaliteit. En omdat Paul altijd bij de sessies in de Corner House is hebben wij vaak gesproken over instrumentenbouw. Hij bracht regelmatig een eigen handbouw mandoline mee naar de sessie en daar kon ik dan even aan voelen/ horen/zien en ruiken waar zijn vakmanschap toe leidde.

Allemaal luidruchtige mandolines met een stevige, mooie en volle klank. Ik vond ze stuk-voor-stuk uitermate geschikt voor instrumentale stukken. Op z’n Hollands deunen genoemd. Samen met Paul heb ik overeengekomen om zijn beste houtsoorten voor mijn 20P20 aan te spreken. En gelukkig sprak dat hem wel aan.
En zo geschiedde.